” ျမန္မာျပည္ကထြက္ေသာ ထန္းသီး။ အသည္းေရာင္ အသား၀ါေရာဂါကို လက္ေတြ႕ေပ်ာက္ကင္းေစနိုင္ေအာင္ ထန္းသီးက ကုသေပးနိုင္ပါတယ္ေနာ္ “

Spread the love
  •  
  •  
  •  

ကြၽန္ေတာ္၏ ယခုေဆာင္းပါးသည္ ဘာသာေရးေဆာင္းပါး မဟုတ္ပါ။

သို႔ရာတြင္ ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္မွာ နယ္ေရာၿမိဳ႕ပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိသျဖင့္ လူအမ်ားသိေစရန္ ဇီဝိတဒါနအျဖစ္ တင္ျပအပ္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ အမွတ္ ၃၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာစက္႐ုံ စီမံကိန္း (ေက်ာ္စြာ) တြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္ ၁၉၈၃-ခုႏွစ္တြင္ အသည္းေရာင္အသားဝါ ေရာဂါ ခံစားရရွိသျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ သြားေရာက္ကုသရပါသည္။

သို႔ျဖင့္ အသည္းေရာင္အသားဝါ ကုရန္ ခြင့္တလယူခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္သို႔ေရာက္လွ်င္ အသည္းအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီး တဦး၏ ေဆးခန္းတြင္ သြားေရာက္ျပသပါသည္။

ဆရာဝန္ႀကီးက စမ္းသပ္ၿပီး လိုအပ္ေသာေသာက္ေဆး မ်ားလည္း ေပးပါသည္။ ေဆးသြင္းရန္ လိုသျဖင့္ ဆရာဝန္ႀကီးက ေဆးမ်ားေပးၿပီး မိမိအိမ္တြင္ ကြၽမ္းက်င္ေသာ ဆရာမကို ငွါး၍ ေဆးသြင္းရပါသည္။ ထမင္းမစားရပါ။ အခ်ိဳရည္မ်ားသာ ေသာက္ခြင့္ျပဳပါသည္။ အေလးအပင္ မ,မရန္လည္း ေျပာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ဆရာဝန္ႀကီး ခ်ိန္းဆိုေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ေဆးခန္းသို႔ သြားေရာက္ျပသရပါသည္။ ေဆး႐ုံေတာ့မတက္ပါ။ အသည္းဆရာဝန္ႀကီး၏ ေဆးခန္းတြင္ ျပသၿပီး ဆရာဝန္ႀကီး ခိုင္းသည့္အတိုင္း လုပ္ကိုင္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါသည္။

တလခြဲအခ်ိန္ ၾကာသြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေကာင္းေကာင္းမေပ်ာက္ပါ။ ဆီးလည္း ဝါတုန္း၊ မ်က္စိလည္း ဝါတုန္းပဲ ရွိေနပါသည္။ အနည္းငယ္ ေနထိုင္ရတာ သက္သာတာကလြဲ၍ ဘာမွအေၾကာင္းမထူးပါ။ကြၽန္ေတာ္လည္း ဆရာဝန္ႀကီးအား ခြင့္တလယူခဲ့ေၾကာင္း ယခု တလခြဲ ေရာက္လာၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ နယ္သို႔ျပန္ရေတာ့မည့္အေၾကာင္းႏွင့္ လိုအပ္သည့္ ေဆးမ်ားေပးပါရန္ ေတာင္းပန္သည္။ ဆရာဝန္ႀကီးက ေဆးမ်ား ဆက္စားရန္ ေပးလိုက္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ရန္ကုန္မွ သေဘၤာႏွင့္ ျပန္လာပါသည္။ သရက္ၿမိဳ႕ ဆိပ္ကမ္းေရာက္လွ်င္ ဆင္း၍ အိမ္သို႔သြားပါသည္။ ကားျဖင့္ ျပန္ပါက ကားေဆာင့္သည့္ဒဏ္မခံႏိုင္၍ သေဘၤာႏွင့္ျပန္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္းႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့ေရာဂါမွာ အသည္းေရာင္အသားဝါေရာဂါ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎ေရာဂါ မေပ်ာက္ေသးေၾကာင္း တေယာက္ကတေယာက္သို႔ ေျပာရင္းႏွင့္ မေကြးၿမိဳ႕မွ ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းဆီ ထိုသတင္းေရာက္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကိုခင္ေမာင္ေသာင္း ကြၽန္ေတာ့ဆီ ေရာက္လာပါသည္။

မင္း ရန္ကုန္ ေဆးသြားကုတယ္ဆိုတာေတာ့ ငါၾကားတယ္ကြ။ အသည္းေရာင္ အသားဝါ မဟုတ္ဘူးမွတ္လို႔ ငါ မလာတာ။ အခုလဲ မေကြးက မိတ္ေဆြေတြက မင္း အသည္းေရာင္ အသာဝါကုၿပီး ျပန္လာတာ မေပ်ာက္ေသးဘူးဆိုတာ ၾကားတာနဲ႔ ငါလာတာပဲ။ အသည္းေရာင္ အသားဝါ ေပ်ာက္ေဆးက လြယ္လြယ္ေလး ပါကြာ၊ မင္း တခါစား႐ုံနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ရမယ္။

ထန္းသီးကို အညႇာနားက လွီးလိုက္ရင္ တြင္း ၃-တြင္း၊ သိူု႔မဟုတ္ ၂-တြင္း ေတြ႕ရမယ္။ အဲဒီတြင္းေလးေတြကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ထိုးလိုက္ရင္ အရည္ေတြ အေပၚကို ေထာင္ပန္းလာတာေတြ႕ရမယ္။

အဲဒီလို အရည္ရွိတဲ့ ထန္းသီးကို မင္းလက္ညႇိဳးနဲ႔ထိုး၊ ပါးစပ္ကို လက္ညႇိဳးနားမွာ ကပ္ၿပီး အရည္စုပ္ပါ။ တထိုင္တည္းနဲ႔ အဝစုပ္ပါ။ အဲဒီလို စုပ္ၿပီး ဝတာနဲ႔ အိပ္ပစ္လိုက္ကြာ။ တေရးႏိုးေတာ့ မင္းရဲ႕ဆီးေၾကာႀကီးတင္းၿပီး ဆီးသြားခ်င္လာလိမ့္မယ္။

ဒီအခါ ဆီးသြားလိုက္ပါ။ အဲဒီဆီးဟာ မဝါေတာ့ဘူး။ ျဖဴေဖြးေနတာ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ ထမင္းလဲ တအားစားခ်င္လာ လိမ့္မယ္။ အဲဒါ တခါေသာက္႐ုံနဲ႔ တခါတည္း ေပ်ာက္သြားတာျဖစ္တယ္။ အဲဒါ ငါ့ကိုယ္ေတြ႕ပဲ-ဟု ေျပာသြားပါသည္

သို႔ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ထန္းသီးရေအာင္ရွာၿပီး တဝစုပ္လိုက္ပါသည္။ ထန္းသီး ၉-လုံး ကုန္သြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့ အိပ္ပစ္လိုက္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ သူေျပာသလိုပင္ ဆီးေၾကာႀကီး တင္းေနသျဖင့္ အိမ္သာကို အေျပးသြားရသည္။

အိမ္သာထဲေရာက္၍ ကြၽန္ေတာ္ဆီးေတြ သြားခ်လိုက္ေသာအခါ ဆီးေတြသည္ ျဖဴေဖြးေနၿပီး ဆီးကလဲ အၾကာႀကီး သြားေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။

အိမ္သာဆင္းေတာ့ မ်က္လုံးကို မွန္နဲ႔ၾကည့္ေသာအခါ မ်က္လုံးကလည္း ျဖဴေဖြးေနတာ ေတြ႕ရပါသည္။ ပါးစပ္ကလည္း အစာ အလြန္စားခ်င္လာ ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ ထမင္းကို ခ်က္ခ်င္းစားပစ္လိုက္ပါသည္။ အေလးအပင္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ခါတိုင္းလို မ ႏိုင္လာပါသည္။

ကိုခင္ေမာင္ေသာင္းက မျပန္မီ ေျပာသြားပါေသးသည္။ ငါလဲ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို ငါ အသည္းေရာင္ အသားဝါ ျဖစ္တုန္းက လုပ္ခဲ့တာ ငါ့ကိုယ္ေတြ႕ ေျပာျပတာပဲ။ငါ့တုန္းကလဲ ထန္းသီးအရည္ကို အဝစုပ္၊ တခါတည္း စုပ္တာနဲ႔ ေပ်ာက္လို႔ မင္းကို လာေျပာတာ၊ ငါ့တုန္းကေတာ့ ျမန္မာ့ေဆးဆရာ တေယာက္က ကုေပးတာပဲ။

အဲဒီ ျမန္မာေဆးဆရာက ေျပာတယ္၊ မင္း ထန္းတက္တဲ့မိသားစု ဖိနပ္လဲ မပါဘူး၊ ဦးထုပ္လဲ မပါဘူးကြာ၊ ေယာက္်ားက ထန္းပင္ေပၚတက္၊ ထန္းလွီးျမဴအိုးခ်ေပး၊ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြက ေအာက္က ေနပူထဲမွာ ျမဴအိုးေကာက္၊ ေန႔လယ္က် ထန္းလ်က္ခ်က္ရတယ္ကြာ၊ ဆီးေရာဂါတို႔ အသည္းေရာင္ အသားဝါ ေရာဂါတို႔ သူတို႔ျဖစ္စရာေကာင္းတာေပါ့၊ ဘာလို႔ မျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ထန္းေရေတြ ေသာက္ၾက၊ ထန္းဦးအရည္ေတြ စုပ္ၾကဆိုေတာ့ သူတို႔မိသားစု ဘာမွ မျဖစ္ဘူးတဲ့ကြ။

ထန္းရည္တို႔ ထန္းသီးအရည္တို႔ဟာ ေဆးေတြပဲ။ မင္းတို႔သိတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ၊ အသည္းေရာင္ အသားဝါ ခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာရွင္ေတြကို ေျပာျပပါ။

သူတို႔လဲ သက္သက္သာသာနဲ႔ ေပ်ာက္ေတာ့ မိသားစုေတြ စိတ္ခ်မ္းသာရတာေပါ့-ဟု ျမန္မာေဆးဆရာက ေျပာျပေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ျမန္မာေဆးဆရာကို ေဆးနည္းေပးတဲ့အတြက္ သူက ေဆးဖိုးေပးသည္ကိုလည္း တျပားမွ လက္မခံေၾကာင္း ေျပာျပသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ မႏၲေလးမွာ တာဝန္က်ေနတုန္း ၁၉၉၀-ျပည့္ႏွစ္တြင္ မႏၲေလးမွ သာယာဝတီသို႔ ရာထူးတက္ၿပီး ေျပာင္းဖို႔အမိန႔္စာ ရရွိခဲ့ပါသည္။ ေနာက္လက္ခံမည့္သူကို ကြၽန္ေတာ္က ၇-ရက္အတြင္း လႊဲေျပာင္းေပးရမည္ျဖစ္၍ ေျမျပင္ လက္က်န္ပစၥည္းေတြကို စစ္ေဆးရပါသည္။

အခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြကို ခ်ိန္တြယ္ရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့္လမ္းဗိုလ္မွာ ကိုဘိုစိန္ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုဘိုစိန္ေအာက္တြင္ အငယ္တန္း အင္ဂ်င္နီယာတေယာက္ ရွိပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ နံနက္ ၇-နာရီဆိုလွ်င္ ကိုဘိုစိန္ရွိရာသို႔ ေရာက္ရွိသြားၿပီး ပစၥည္းမ်ားကို ခ်ိန္တြယ္ၾက၊ ေရတြက္ၾကနဲ႔ စာေရးေတြေရာ ကိုဘိုစိန္တို႔ပါ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကပါသည္။

ဤသို႔ စစ္ေဆးေရတြက္ေနစဥ္တြင္ အငယ္တန္း အင္ဂ်င္နီယာကေလးသည္ ပစၥည္းမ်ား မ,ရန္ ေရွာင္ဖယ္ ေရွာင္ဖယ္ လုပ္ေနသျဖင့္ ကိုဘိုစိန္က အငယ္တန္းအင္ဂ်င္နီယာေလးအား ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းပါသည္။

ထိုအခါ အငယ္တန္းအင္ဂ်င္နီယာကေလးက ကြၽန္ေတာ္ အသည္းေရာင္ အသားဝါျဖစ္လို႔ ဆရာဝန္ဆီမွာ ၂-ရက္ရွိၿပီ ေဆးထိုးေနရတယ္။

ဆရာဝန္က အသီးအႏွံနဲ႔ အခ်ိဳရည္သာ ေသာက္ပါတဲ့။

အေလးအပင္ မ,မပါနဲ႔လို႔ မွာၾကားထားလို႔ပါ-ဟူ၍ ေျပာကာ သူ႔မ်က္စိကို ျပပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ မ်က္စိတခုလုံး ဝါထိန္ေနတာ ေတြ႕ၾကရပါသည္။

ကိုဘိုစိန္၊ ဒါဟာ အသည္းေရာင္ အသားဝါ ဟုတ္တယ္။ ကုဖို႔ရာလဲ လြယ္လြယ္ေလးပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ထန္းသီးေပၚေနၿပီ။ ထန္းသီအရည္စုပ္ကို တထိုင္တည္းနဲ႔ အဝေကြၽးလိုက္ပါဗ်ာ။

အဲဒီ ထန္းသီးအရည္ ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ ဆီးဝါတာေရာ၊ မ်က္စိဝါတာပါ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္သြားမယ္။ ထမင္းလဲ တန္းစားလို႔ရတယ္။ အေလးအပင္လဲ မ,လို႔ရပါမယ္။

ဒါကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ပဲ။ ခင္ဗ်ားတပည့္အတြက္ ထန္းသီးရေအာင္ ရွာၿပီး အျမန္ေကြၽးပါ-ဟု ေျပာခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တေန႔ မနက္ ၇-နာရီတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ကိုဘိုစိန္ အလုပ္လုပ္ေသာေနရာသို႔ ေရာက္ရွိပါသည္။

အငယ္တန္း အင္ဂ်င္နီယာကေလးသည္ သံေခြမ်ားကို မ,ၿပီးေ႐ႊ႕ေျပာင္းေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေဟ့-ေမာင္ရင္၊ မင္းက အသည္းေရာင္ အသားဝါရွိတဲ့သူ မ,မနဲ႔-ဟု ေျပာလိုက္သည္။

အငယ္တန္း အင္ဂ်င္နီယာကေလးက မေန႔ညက ပုသိမ္ႀကီးဘက္က အလုပ္သမားေတြ လိုက္ပို႔ရင္းနဲ႔ လမ္းေဘးမွာ မႏၲေလးကိုပို႔မဲ့ ထန္းသီးခိုင္ေတြ ေတြ႕တာနဲ႔ ဆရာဝယ္လာပါတယ္။ ညတြင္းခ်င္းပဲ ကြၽန္ေတာ္ ထန္းသီးရည္ေတြ အဝစုပ္လိုက္တယ္။

စုပ္ၿပီးအိပ္လိုက္တယ္။ တေရးႏိုးေတာ့ ဆီးေၾကာႀကီးတင္းေနလို႔ ဆီးသြားတယ္။ ဆီးကျဖဴေဖြးၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မၿပီးေတာ့ဘူး။

ဆီးျဖဴသလို မ်က္စိလဲ ျဖဴသြားတယ္။ ထမင္းလဲ စားလိုက္တယ္။ အခု ကြၽန္ေတာ္ အေလးအပင္လဲ မ ႏိုင္ၿပီဟု ဝမ္းသာအားရ ေျပာျပ၏။

အသည္းေရာင္ အသားဝါ ခံစားေနရသူမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာနာၿပီး ကြၽန္ေတာ္၏ လက္ေတြ႕အက်ိဳးထူး ခံစားရပုံ မ်ားကို တင္ျပရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အခ်ိဳ႕ကလည္း ကြၽန္ေတာ္ေျပာသည္ကို လက္ေတြ႕ေတာ့ လုပ္မၾကည့္ဘဲနဲ႔ မယုံၾကပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိသူေက်ာ္သြား သိသူေဖာ္စားၾကရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဇီဝိတဒါနအျဖစ္ တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

source (ဦးတင္ေ႐ႊ-ACE-ေဆာက္လုပ္ေရး)

Leave a Comment